Indonesia deel I: Sumatra.
5 September 2010 Heading for Indonesia.
Daar zit ik dan.. Om precies te zijn “al” vier uur en 19 minuten in het vliegtuig. Wat zo ongeveer gelijk staat aan 500 pinda’s, rijst, kip, apfelstrudel, drie liter water en sinaasappelsap.. Twee films en een halve Box van How I Met Your Mother later. As we speak komen de dames en heren van Malaysia Airlines weer langs met een voedselpakket waar men in de oorlog een dubbele moord voor zou doen. Dit keer worden we verwend met (goh, wat een verassing) pinda’s! Maar er is meer.. Veel meer. Naast de pinda’s worden we verwend met kaas, koekjes, melk chocola, witte chocola, pure chocola.. Als dit ritme zo de resterende zeven uur nog door gaat ben ik bang dat ik als Zangeres Rinus uit het vliegtuig stap. Maar natuurlijk klagen we niet, is het voedsel gratis en genieten we met volle teugen.. Buiten is het nog licht, we vliegen op dit moment over Kazachstan.
.. Piloot Robbie (wat geen grap is) gooit de luiken voor de raampjes dicht omdat we zo de grens van dag / nacht gaan passeren.. Alhoewel ik erg benieuwd ben hoe dat eruit ziet besluit ik om het luikje toch maar fijn dicht te laten.
Ondertussen bedenk ik me dat deze vliegreis datgene is waar ik vooraf het meest tegen op zag.. Alleen in zo’n groot ding. “Wat als..” Nu ik er dan helemaal in zit vermaak ik me uitstekend, geniet ik van het feit dat ik nog nooit in ‘zo’n groot ding’ gezeten heb en herinner ik me weer hoe fijn het is om alles van boven af te zien..
Nog een goed voornemen van mijn reis was om mijn Engels weer een beetje op te halen.. Volgens mij heeft G.O.D mijn bericht ontvangen.. Terwijl ik drie uur lang met de gedachte leefde dat er twee nare, stugge Britten naast me zaten blijken het twee gezellige Australiërs te zijn. Nadat ik vertel dat ik uit Nederland kom zijn deze twee er dan ook stellig van overtuigd dat het koekje wat ik net naar binnen heb gewerkt een koekje is met de samenstelling van minsten GHB, XTC en speed is. “You’re Dutch.. Every Dutchy is doin’ drugs.” Ik laat ze maar in die waan (er tegenin gaan was vrijwel nutteloos) en bespreek met mezelf de planning door; hoe de resterende zeven uur door te komen? Zoals het er nu naar uit ziet verwacht ik een combinatie van The Prince Of Percia, Sex And The City 2, een overdosis How I Met Your Mother en coke snuiven met The Australian Neighbours..
7 September 2010 So.. here I am.
Terwijl ik geniet van een paar vrije uurtjes, en dit schrijf vanaf mijn terrasje op Sumatra, zie ik hoe de mieren al druk in de weer zijn en een enorm blad van her naar der verplaatsen. De hanen kraaien, de apen brullen en de buurvrouw rent stressig heen en weer omdat ze haar portemonnee kwijt is. Juist. De rondreis is begonnen. Dit weet ik omdat de datum, 7 september, me dat vertelt. En niet omdat ik het voel. Het voelt vreemd.. We zitten in een ecolodge middenin de Jungle van Sumatra. Super mooi, super rustig. Super. En toch dat vreemde gevoel.. Geen naar gevoel. Een onbeschrijfelijk gevoel waar ik later vast en zeker op terug zal komen.. Zodra ik zelf ontdekt heb waar ik het kan plaatsen. Een gevoel van ‘ik ben echt niet in Indonesië’ is ook aanwezig. Niets.. Helemaal niets.. Behalve het klamme weer, een gemiddelde temperatuur van 30 graden, hagedissen op mijn muur, apen op mijn balkon, in mijn achtertuin een natuurreservaat met Oerang Oetans, olifanten en tijgers (helemaal niets dus) herinnert mij eraan dat dit geen land is van stroopwafels en dropveters.. Ik ben Mariella, en ik ga de komende maand genieten van mijn rondreis door Indonesië.
De groep waar ik mee rondreis is ook een ontzettend leuke groep.. Velen hoor ik vertellen dat zij niet altijd zo’n gezellige groep hebben gehad en dat bevestigd mijn gevoel dat dit een gezellige warme groep is. Overigens zijn zij ook het enige wat mij herinnert aan Nederland. De rest is onbekend; de mensen, de straten, de geur, de natuur, de lucht.. Alles. Cultuurshock? Wellicht.. Al voelt het niet als een shock, maar wel vreemd.
Opeens duikt daar een fijne, bekende geur op.. De geur.. de smaak.. van smeerkaas! Vriendlief heeft mij het beste cadeautje meegegeven wat ie had kunnen geven. (nou ja, hij had natuurlijk zelf ook een ticket kunnen boeken.. Cliché!) Gelukkig staat in Indonesië geen doodstraf op het meesmokkelen van smeerkaas, anders had ik met dank aan vriendlief nu in een cel van 1 bij 1 gezeten, samen met opa Harrie die vastzit voor het bezitten van coke. Goed, smeerkaas dus.
Daar zit ik dan.. Dag drie in Indonesië. Als Benjamin van de club moet ik zeggen dat ik nu al met volle teugen geniet. Niet alleen van dit land, maar ook van mijn reisgenoten. Van hun (reis)verhalen, ik vertel mijn verhaal en ben voornamelijk geïnspireerd door alles om mij heen. Even komt weer het besef binnen wandelen dat het echt een voorrecht is dat ik dit op mijn 22e mag meemaken. En even ben ik trots. Trots op mijzelf dat ik dit toch maar eens ‘even’ doe. Trots dat ik dit kan. Wetend dat er vast en zeker mindere momenten gaan komen. Maar genietend, genietend van mijn omgeving en van mijzelf.
Ondertussen komen er steeds meer reisgenoten voorbij mijn lodge gelopen en herinner ik me dat de rust er weer even op zit. Gelukkig, time for some action! Nadat we vanochtend een indrukwekkende jungletrekking hebben gedaan van vier uur lang gaan we nu een weeshuis bezoeken een eindje verderop. De jungletrekking begon al vroeg in de ochtend, het heeft de vorige avond achterlijk hard geregend en dus is het glad als honderd bananenschillen. Het is daarom dat iedereen een fijn knulletje mee krijgt die onderweg je handje vast houdt. Een goed gebaar, een nare bijwerking. Hoewel iedereen het erg fijn vindt dat er iemand is die op je let, maken deze jongens toch vaak ook ‘misbruik’ van je. Misbruik tussen aanhalingstekens omdat dit hun manier van leven is, hun inkomen. Als jongste van de groep wordt er gescholden om wie mijn handje vast mag houden, proberen ze het allemaal een keer of tien en uiteindelijk moet ik hen er op wijzen dat ik van bepaalde handelingen niet gediend ben. Gedachte op nul, en gaan genieten. Hetgeen waar ik het meest naar uit keek gebeurde.. Lopend door de jungle, door de rust van de natuur.. Daar zit hij dan. Niet eens hoog in de boom. Maar gewoon, drie meter boven je eigen hoofd; de oerang oetan. En wat is ‘ie indrukwekkend! Een gigantisch beest. In zijn eigen leefomgeving! Het is bizar, maar bizar mooi, om zo’n prachtig beest te kunnen zien. Zoveel rust straalt hij uit, wetend dat hij je ook bijzonder veel pijn zou kunnen doen. Nog een verassing; een paar bomen verderop zitten twee kleinere oerangs. De laatste die we spotten gedraagt zich als een waar fotomodel; poseren voor de camera, handjes schudden, niets is teveel. Terwijl ik mijn camera goed (en in actie natuurlijk) vast houdt geniet ik. Zo mooi! Ik bedenk me op dit moment dat ik niet in woorden uit kan drukken hoe het is om door zo’n natuurreservaat te lopen en besluit dan maar om er verder geen moeite aan te besteden. Foto’s kijken, en genieten!
Het weeshuis wat we gaan bezoeken is door een Nederlandse vrouw opgezet en schijnt erg mooi te zijn. De kinderen in dit huis zijn door een rivieroverstroming in 2003 alles verloren.. Ik ben benieuwd hoe zij nu een feestje van hun leven maken..
9 September 2010 Indonesia. Sumatra.
Ondertussen al weer twee dagen verder.. Het weeshuis van een paar dagen terug was erg mooi. Een enorme vlakte als speelweide en verschillende klaslokaaltjes moeten de kinderen de normen en waarden van het leven bij gaan brengen. Saskia, de oprichtster, vertelt hoe zij alles heeft aangepakt en laat daarmee bij mij een flinke indruk achter. Als afsluiter krijgen we een heerlijke maaltijd die door de kinderen bereid is. Aan het eten ben ik ‘by the way’ snel gewend geraakt. De rijst smaakt hier zo’n vierhonderd keer beter dan in Hollandia. (sorry papa en mama) Het voedsel wordt hier heerlijk bereidt en iedere maaltijd is echt weer een feestje. (niet te vergeten dat ik tussendoor ook heerlijk van mijn smeerkaas geniet.) Schandalig genoeg moet ik eerlijk bekennen dat ik de frikadellen speciaal (nog!) niet eens mis. ;-)
Gister hebben we een lange reisdag gehad, de gehele dag in de bus vertoefd. Tja, je moet er wat voor over hebben wil je veel zien van het land. Na deze busrit zijn we aangekomen op Samosir, waar ik nu lekker mijn stukje zit te typen. We kregen gisteravond bij aankomst een werkelijk fantastisch, typisch Sumatraans (is dit een woord?!), welkom. Met zijn allen ontzettend sexy gekleed in poncho’s rennend van de bus naar de boot, van de boot naar het hotel. Het zal geen lastige quiz vraag zijn als ik de vraag stel wie er natuurlijk weer zijn (of haar) poncho in haar backpack heeft laten liggen.. Na een lekker drankje zijn we onze spullen uit gaan stallen in de kamers. We zitten hier twee dagen en dat is vrij lang voor deze reis. Samen met vier anderen ben ik lekker wezen eten bij een lokaal tentje. Daar heb ik natuurlijk een typisch Indonesisch gerecht genuttigd; taco’s. (Juist, lekker bezig Mariella!) Na dit heerlijke avondmaal en de entertainment van Zanger Rinto, bij zichzelf beter bekend als Ringo Star II, zijn we lekker ons nestje ingekropen.
Zanger Rinto, Ringo Star II, was een opmerkelijk figuur. Zeker de moeite waard om nog even te vermelden. Hij vertelde dat zijn vriendin in dit restaurant werkte, en zij zo zou bij ons komen zitten. Maar, zei hij. “Ze is niet zo mooi. Ze is mijn eerste vrouw en ik wilde eigenlijk iemand anders maar diegene wilde mij niet. Hopelijk krijg ik later een leukere vrouw.” Na deze opmerkingen en ons ongeloof zijn we dus fijn gaan slapen. Voor het eerst sinds het vertrek slaap ik heerlijk de nacht (en daarmee ook een stukje jetlag) voorbij! Met mijn 1.67 spring ik een gat in de lucht en voel ik mij gelukkig weer een stukje fitter. Vandaag stond namelijk weer een volle dag gepland. Samen met hetzelfde groepje als het bezoek aan Ringo Star II huurde ik een auto en besloten we om Samosir te gaan verkennen. (Van de ene kant naar de andere kant van het eiland is ongeveer 42KM, niet zo heel groot dus.) Het eiland ligt aan het Toba meer en is verschrikkelijk mooi! Het opmerkelijkste van de dag vond ik toch wel het bezoek aan een traditionele dans van het Batak volk. Zij gingen ons laten zien hoe zij leven. Ze lieten ons zien dat zij naar de Goden danste, en de Goden bedankte. Ondertussen las ik het papier waarop stond wat ik elke dans voor moest stellen.. En daar stond het.. Tussen alle feestelijkheden.. “…en de buffalo zal geslacht worden.” WAT?! Hier?! Voor mijn ogen?! Ik zag mijn tere zieltje al aangetast worden en bedacht meteen de snelste vluchtroute voor wanneer het noodlot toe zou slaan. Vrij naïef achteraf gezien, want natuurlijk ging dat niet gebeuren. (ik typ hier ‘natuurlijk’ omdat ik vierkant ben uitgelachen toen ik vertelde dat ik in lichte paniek verkeerde toen ik het woord ‘geslacht’ las.) Blijkbaar was het voor iedereen vrij duidelijk dat ze dat arme beestje gewoon in leven hielden.. Na deze fantastische, rustgevende ervaring hebben we deze dag genoten van de typisch Batak huisjes, de gewoontes, de tradities en voornamelijk de natuur. Ik merk dat ik de natuur het mooiste aspect vind van Sumatra. Zo groen, zo helderblauw. Zo mooi. Ook ‘s nachts gaat de natuur gewoon door. Sumatra bevindt zich op zo’n plaats op de wereld dat je er ‘s nachts de melkweg kunt zien. Ongelooflijk mooi om een baan van zoveel sterren te zien, terwijl de hemel pikzwart is.
Rond de klok van 17.00 hadden we er acht uur rondrijden opzitten en kwamen we terug bij het hotel waar ook de rest van de groep langzaamaan binnen drupten.. Behalve onze stoere mannen die op de fiets waren gegaan.. Drie keer hebben we ze deze dag gepasseerd, drie keer stonden zij met pech. Ik vroeg me af of ze op tijd terug zouden zijn om morgenochtend om 07.00 de bus te kunnen halen.
(gelukkig kwamen zij om 19.00 ook aan en zag het eruit alsof ze de hele dag rustig op een terrasje hadden gehangen..)
Helaas kent Sumatra ook veel tropische regenbuien, deze komen meestal dreigend aan waaien rond 17.00 / 18.00. De tijd dat wij op zoek gaan naar een leuk restaurantje.. Zo ook nu. De regen kletst alweer tegen het raam. Gelukkig heeft mijn jack een capuchon en heb ik van tante een kinderponcho mee gekregen.. Wat kan er nu nog mis gaan?!
(terwijl de klok al op 00.06 staat en we morgen om 05.00 alweer op moeten besluit ik toch nog even een stukje te schrijven) Niets over wat ik gezien heb.. Niets over wat ik gehoord heb. Maar over mijn gevoel. Het gevoel wat ik niet kan omschrijven. Het is niet zozeer een negatief gevoel, maar ik kan het nog niet plaatsen. Wellicht is dit het gevoel wat men ervaart wanneer je ‘jezelf tegenkomt’. Wanneer je totaal op jezelf bent aanbeland. Ik zit hier in Indonesië, en moet voor mezelf zorgen. En dan ook echt in alles. Ik regel alles zelf, beslis alles zelf, bedenk alles zelf en bovenal ervaar ik alles zelf. Ik besluit voor nu dat mijn niet te verklaren gevoel het gevoel is wat je krijgt wanneer je weg bent van alles wat je kent, alles wat je weet en alles wat je bent. Natuurlijk ben ik hier nog steeds Mariella, ben ik nog steeds 22 en ontzettend Nederlandsch. Maar ik ben hier geen enigskind, geen dochter van, geen vriendin van. Hier ben ik Mariella, ik ontdek alleen de wereld en doe het allemaal zelf!
10 September 2010 Sumatra. De bus, het eiland, de armoede.
Voor vandaag stond weinig spannends op de planning. Dertien lange uren in de bus, en voor morgen precies hetzelfde plan. Dat deze dag (tot nu toe) de meeste indruk op mij zou achter laten had ik zeker niet verwacht. Rijdend door de natuur van Sumatra komen we ook door allerlei dorpjes heen. Al snelt valt op dat de mensen het hier alles behalve ‘breed’ hebben. Letterlijk en figuurlijk. Hoewel tussen de armoede en mij een flinke afstand bestaat ben ik toch enorm onder de indruk, op een negatieve manier. De mensen wonen in krotten, voor hen zijn het huizen. Douchen, wassen, spelen.. Het gebeurd allemaal in de sloot aan de kant van de weg. Geen voorzieningen zoals wij ze kennen, niets van luxe. Maar wat het mooie is, is dat je iedereen ziet lachen. Kinderen zwaaien als uitbundige apen die gevoerd worden met ‘s werelds lekkerste bananen. De armoede die ik vandaag gezien heb is onbeschrijfelijk. Ontzettend aangrijpend maar tegelijkertijd ontzettend ver weg. Ik ben blij dat ik deze afstand kan bewaren. Het is hard, maar ‘het lot’ heeft bepaald dat zij hier moeten wonen.. (Lees: in mijn ogen is dit hard, de mensen hier zijn zonder twijfel een stuk gelukkiger dan de meeste Westerlingen.) In de dertien uur dat we in de bus zaten zijn we wel een aantal keer gestopt. Om te eten, om te plassen maar ook om wat dingetjes te bekijken. In Belige zijn we een markt gaan bezoeken waarvan ik nog enigszins in shock verkeer. De markt, heel leuk. Maar niet hier.
Kippen. Honderden. Kijk twee meter verder en je ziet hoe hen letterlijk de nek om gedraaid wordt. Dan vissen, mooie grote vissen. Twee seconden later een klant. De vis wordt leven doorgeknipt. Ik moet eerlijk zeggen dat er wel snel een relativiteitsmomentje was waarin ik me besefte dat dit voor de lokale bevolking natuurlijk niet meer dan normaal is. Maar vanuit mijn eigen context gezien vond ik het dierenmishandeling.. Nadat ik daarna nog een huwelijksaanzoek kreeg en de mogelijkheid tot Mariella verkopen ben ik snel de bus in gevlucht. Wat ook bijzonder is, is om in een Islamitisch land het einde van de Ramadan mee te maken. Gisteravond, zonsondergang, stond voor het einde. Vandaag, zonsopgang, stond voor het begin van het Suikerfeest. En dat wordt hier flink gevierd. Je ziet ineens weer veel meer mensen, en eten op straat. Kinderen krijgen cadeaus (tien uur lang werden we beschoten door kleine jongetjes met hun nieuwe geweren.) en er waren zelfs ‘kermissen.’ Heel de maand is het Suikerfeest nog gaande, ben benieuwd of we er nog meer van mee krijgen.
Ik vraag me af of ik nog wat kan vertellen over hoe de dagen hier zijn ingepland.. Overdag zijn we veelal druk met excursies, waarvan je zelf mag bepalen of je wel of niet mee gaat. Wat erg handig is als je je een keertje niet goed voelt, of gewoon geen zin hebt. Vandaag waren er verschillende van onze groep die zich alles behalve goed voelden, en voor hen viel de 13 urige reis dan ook wel wat zwaar. Gelukkig hebben we ze verwend met Cola en biscuits en hopelijk gaat ‘t morgen weer wat beter. Waar ik in het begin van de week elke dag weer tegen op zag was het feit dat ik alleen op een kamer slaap. Elke keer blijft dat toch wel weer spannend.. En elke keer moet ik mijn insectenangst opzij zetten om het knopje van de lamp in mijn kamer te vinden. (In Indonesië is het geloof ik de gewoonte om dat knopje aan de andere kant van de kamer te plaatsen) Goed, daar worden we hard van zullen we maar zeggen. Ik had verwacht dat ik ook moeite zou hebben met het aanpassen aan het eten.. Maar dit gaat echt prima. Elke ochtend een fijn ontbijt (Nasi Goreng) en de lunch en avondmaal doen we lekker buiten de deur. Indonesië is ook een ontzettend goedkoop land, vandaar dat twee keer buiten de deur eten geen probleem in de geldzaken oplevert. Voor een heerlijke maaltijd ben je hier ongeveer tussen de twee en drie euro kwijt. Wat wel humor is, is dat 1 euro gelijk staat aan ongeveer 15.000 Indonesische Roepia. Mijn portemonnee kan dan ook al heel de week niet meer dicht door alle flappen die zich erin bevinden. Over flappen gesproken.. De flappen die je pint, zijn fantastisch schoon. Maar de flappen die je hier als wisselgeld krijgt.. Ik vraag me nog steeds af waar ze ze vandaan halen. Het mooiste moment van dit besef kregen we tot ons toegedrongen toen een Indonesische man wisselgeld uit zijn broek haalde.. En dan niet uit zijn broekzak.. Tegenwoordig wordt het desinfectie middel dan ook gretig gebruikt door alle dames van de groep wanneer we betaald hebben, of we geven gewoon wat extra fooi zodat we geen vieze flappen terug krijgen.
Verder behoort het ook tot het ritueel om ‘s avonds een fijn handwasje te doen. (terwijl ik dit type vraag ik me af wat Moeder Simons hiervan denkt..) Natuurlijk doe ik dit niet iedere avond, maar omdat ik niet veel kleding mee heb genomen en niet altijd in de mogelijkheid ben (tijdgebrek) om de was door het hotel te laten doen, doe ik het lekker zelf. Mocht ik terug komen met huiduitslag dan is er met het handwasje waarschijnlijk een en ander fout gegaan..
Omdat ik nog steeds niet logisch na kan denken door alle indrukken van het land zou ik verder (nog) niet kunnen bedenken wat typerend is voor het verblijf hier.. Behalve dan, dat ik nog steeds iedere hotelkamer binnenstort als een combinatie van 007, G.I.O en Tarzan. Op zoek naar insecten. Die er hopelijk niet zitten.
Wat ben ik toch een fantastische heldin!
11 September 2010 Sumatra. Ik ben een attractie, De bus deel II & de Evenaar.
Zoals gezegd ook vandaag weer een dag vertoeven in de bus. Hoewel vooraf werd gezegd dat we vandaag ‘slechts’ zes tot zeven uur in de bus zouden zitten werd het toch weer een flinke zit van 11 uur. Vandaag hebben we tussendoor een aantal bijzondere dingen gezien. Beginnende bij een stop in een klein dorpje. Dit dorpje is speciaal open gesteld voor toeristen (bewoners krijgen ook subsidie, wat duidelijk te zien is aan de huizen..) hierdoor is het de bedoeling dat de toeristen wegblijven uit de andere dorpen.
Door het feit dat dit dorp dus gesubsidieerd word heb ik toch niet helemaal het idee gehad dat ik door een typisch Sumatraans dorp liep.. Maar wel veel andere grappige aspecten ontdekt. Terwijl ik me schuldig voelde wanneer ik een bewoner op de foto zette (‘t blijft toch een beetje raar voelen om mensen in hun omgeving te fotograferen omdat jij dat dan zo bijzonder vindt.) maar in dit geval was ik zelf ook een attractie. Iedereen wilde met me op de foto.. En alleen maar.. omdat mijn haar niet zwart maar blond is. Heel apart om te ervaren, ik voelde me net een aapje in de dierentuin.. De kinderen in dit dorp willen maar al te graag met je komen kletsen omdat zij zo hun Engels konden oefenen..
Vlakbij dit dorp waren ook veel kaneelbomen te vinden. Het voelde toch wel een beetje raar om een stuk boom af te snijden en in je mond te stoppen. Maar dit was dus de echte smaak van pure kaneel. Veel meer smaak dan die stokken die bij ons in de winkel liggen!Na de lunch bij dezelfde stop zijn we doorgereden naar niets minder dan de evenaar. Wat een beleving zeg! Op de Evenaar natuurlijk een mooie foto gemaakt, maar ook de ‘watertruc’ uit gehaald. Wanneer je op het Noordelijk Halfrond (waar we dus normaal zitten) water laat wegstromen, stroomt het water rechtsom.. Dit werd aangetoond met een tandenstokertje in water. En wanneer je dus op het Zuidelijk Halfrond komt.. Draait het stokertje linksom. Wat ik nog het mooiste vond is dat op de evenaar zelf, niks rechts en niks links draait. Het valt gewoon naar beneden. Heel bijzonder om de kracht van de aarde op deze manier te zien.. Ze hebben me er nog een mooi t-shirt aangesmeerd met de geweldig pakkende tekst “I crossed the equator.”. Een echte, fantastische aanwinst dus.
De zaterdag na de Ramadan (that would be today) hebben de Islamieten een mooie traditie. Dan gaan namelijk alle mannen in de rivier vissen, iets wat normaal verboden is. Het was echt een prachtig aanzicht om in de ongerepte natuur de Indonesiërs met hun netjes in de rivier te zien staan.. Op zoek naar vis. Zelfs kleine mannetjes van een jaar of vier, vijf deden mee. Doordat het Suikerfeest nu volop in gang is, is het ook veel drukker op de weg waardoor onze reisdagen nog langer worden. Gister hebben we bijvoorbeeld over een stuk van 170KM, 13 uur gedaan. Absurd als je er over nadenkt hoe lang je er in Nederland over zou doen.. Morgen stonden er verschillende dingen op het programma. Zo kunnen we een wandeltocht van 5 uur maken door de *huppeldepup* Canyon van Sumatra. Dit blijkt een enerverende toch te zijn, maar omdat ik een beetje huiverig ben met mijn knie heb ik maar voor een andere optie gekozen. Ik ga morgen naar het zogenaamde Spiegelmeer. Dit schijnt een van de mooiste natuurplekken te zijn van Indonesië, en ik ben dan ook erg benieuwd!
Verder moet ik zeggen dat ik pas sinds vandaag een beetje het gevoel heb dat ik begin te wennen aan de cultuur van dit land. De hele week had ik een beetje een onrustig gevoel omdat ik veel dingen niet kon plaatsen maar vandaag begon het wat gewend te raken. (misschien ook omdat we nu in Bukkitingi zitten, wat ineens een grote stad is in plaats van de jungle)
goed, morgen dus het laatste dagje Sumatra. Er zit alweer een week op, maar gelukkig hebben we er nog drie voor de boeg! Nu snel de lenzen uit en naar bed. Dat wordt weer een mooie nacht, want in dit hotel is geen airco. Lekker soppen in mijn I crossed the equator shirt!
12 September 2010 Sumatra. Spiegelmeer, thuis bij en het Suikerfeest.
Zo, de laatste dag op Sumatra zit er bijna op.. De klok slaat half 11 en we hebben ons allemaal weer richting hotelkamer begeven. Nu ik eindelijk een beetje begin te wennen aan het leven op Sumatra; de mensen, de gewoontes, de geur, het verkeer.. Gaan we dus weer weg. Vandaag een mooie afsluitende dag gehad. Met een groep van zes zijn we vandaag dus naar het “Spiegelmeer” gereden. Toen we bovenop een berg stonden, met uitzicht op dit fantastische meer was ook meteen duidelijk waarom dit het spiegelmeer genoemd wordt. Bizar om te zien hoe de bergen, de zon, de wolken door het water gespiegeld worden en wat voor prachtig beeld dit geeft! Ook hebben we onderweg nog een enorme boom gezien.. Spannend he? Het mooie was dat deze bom bo(o)mvol zat met vliegende honden; grote vleermuizen. Door hard te roepen begonnen deze beesten te vliegen, wat zijn ze groot en vooral erg mooi! We hebben ook nog een zilverstadje bezocht, maar omdat ik niet zo van het zilver ben, vond ik dat niet zo bijzonder..
De rit van het hotel naar het meer was ongeveer 36KM, en we hebben er zo’n drie uur over gedaan. Het Suikerfeest zorgt voor enorme verkeerschaos waardoor alles vast zit.. Dat is ook de reden dat we morgen 5 uur van te voren naar het vliegveld vertrekken, terwijl het eigenlijk maar 1,5 uur rijden is. Omdat het hele suikerfeest (het heeft hier overigens een hele andere naam, maar daar kan ik nooit op komen) een mega happening is besloten we om na het eten de stad Buketinggi (eventuele mogelijkheden zijn ook nog Bukatinggi, Buketingi, Bukatingi) in te gaan. We waren vandaag bij een gids uitgenodigd om bij hem thuis te komen eten. Zijn vrouw heeft vandaag, speciaal voor ons, vijf uur in de keuken gestaan.. Toen we bij hen thuis aan kwamen was dat dan ook meteen te zien. Heel het huis was zo ongeveer aan de kant geschoven.. Banken, stoelen; alles aan de kant. Op de vloer een mooi kleed, een overdosis voedsel erop en wij waren welkom. Wat een heerlijke maaltijd was dat zeg! Ik zou jullie graag vertellen welke Indonesische maaltijden er werden geserveerd, maar omdat ik zelf nog niet verder kom dan de namen Nasi Goreng, Pisang Goreng en Ayam vertel ik jullie maar gewoon dat er veel rijst, kip, groenten en aardappelen waren. Daarna zijn we dus de stad in gegaan (met zijn zessen, de rest wilde naar bed.) De stad van Bukatinggi (met al zijn optionele synoniemen) is te herkennen aan een klok die midden in een park staat. Deze klok is door de Nederlanders gebouwd, en die wilden we dus wel graag zien. Eenmaal aangekomen werden we omringd door enorm veel mensen, en nog veel meer vuurwerk. Voor het afsteken van vuurwerk gelden ook hier, net als in Nederland, strenge regels: in je hand afsteken, en als het even kan niet op mensen richten. Dus. Het was wel ontzettend leuk om de sfeer te proeven in dit stadje. Mensen zijn zo vriendelijk, willen zo graag met je praten. Maar bovenal.. Willen ze met je op de foto. Omdat je blank bent, omdat je blond bent. Nog steeds een bizarre ervaring, maar ondertussen is het al zo vaak voorgekomen dat ik lief lach voor de camera en dan weer verder loop.. Ik voel hier toch wel een carriere-move in zitten. Omdat we toch wel vaak lastig werden gevallen, voornamelijk door jonge mannen die graag wilden trouwen hebben we besloten dat we op stap waren als familie, dat ik ontzettend getrouwd ben en mijn man zich in Holland bevindt. Ik draag natuurlijk geen trouwring omdat ik anders teveel heimwee naar hem krijg.. Sterk verhaal.
Hoewel het volk hier het meeste warme volk is wat ik ooit heb ontmoet, merk ik ook dat dit bij mij wat achterdocht op wekt. Toen ik dit bij mezelf merkte vond ik dat toch wel erg jammer.. De mensen zijn zo aardig dat het raar wordt. Laten we het er maar op houden dat het gewoon bizar is, de sfeer van deze mensen onderling. Zo’n goede sfeer die je op andere plaatsen in de wereld niet snel zult treffen..
Goed, morgen door naar Jakarta, “De Miljoenenstad”. Ik bereid me voor op ENORM veel chaos, sowieso omdat het daar altijd al druk is. Maar zeker nu met het Suikerfeest. Verder heb ik veel gehoord dat de stad ontzettend stinkt maar op dat vooroordeel wil ik liever niet teveel vertrouwen. De vlucht zal 1 uur en 45 minuten bedragen, zo’n korte afstand en toch zal het straks gaan voelen als een wereld van verschil. Nu ik hier een week nodig had om te acclimatiseren ben ik benieuwd hoe dat er aan Jakarta aan toe gaat. Het enige wat ik hoop is dat ze daar wat beter internet hebben, zodat ik af en toe het thuisfront op de hoogte kan houden.. We shall see, ik heb er in ieder geval zin in!
Leave a Reply
