Tionana Malawi. "Welkom in Nederland."
Eerst dacht ik: ‘niet aan denken’,
dat heb ik toen gedaan,
maar twee seconden later,
dacht ik er tòch weer aan.
Nee, zo eenvoudig is dat niet,
want weet je, wat je doet,
je denkt er óók aan als je denkt
dat j’er niet aan denken moet.
Ik ben dol op tekst. Omdat ze vaak juist die combinatie van letters en woorden hebben die precies mijn gevoel weergeeft. Zo ook bovenstaand gedichtje van Toon Hermans. Het gedichtje wat mij doet denken aan hoe ik de eerste 24 uur terug in Nederland heb ervaren. Ik mis Malawi, stiekem mis ik het zoals ik nog niet vaak eerder iets heb gemist. Maar ik weet dat ik hier weer moet wennen, hier is mijn eigen leventje.
Nadat ik mijn laatste week in Afrika door bracht in het prachtige Zambia, brak vrijdag de dag aan waar ik al een tijdje tegen op zag; terug naar huis. Het is natuurlijk niet zo dat ik hier in Nederland een of ander k*t leven heb, hey subtiel Mariella, maar het leven in Malawi was gewoonweg te fantastisch voor woorden. Na een reis door Indonesië was het wel even wennen om op één plaats te blijven. De eerste maand in Zomba, de rest van mijn tijd in Lilongwe. Het mooie van alleen zijn tijdens reizen is dat je daarmee stiekem nooit alleen bent. Al snel was er contact gelegd met andere backpackers en mensen die zelf in Lilongwe wonen. Bijzondere gesprekken, momenten van slappe lach, maar ook momenten van onbegrip omdat we van verschillende werelddelen komen.. Alles kwam aan bod. Ik ontdekte de wereld.
Bij terugkomst in Nederland schrok ik er weer van hoe alles hier om werken, geld, presteren en aanzien draait. Mensen leven hier om te werken. Wat de buurman heeft moet iedereen ook hebben, koste wat kost.
Door het afgelopen jaar verschillende delen van de wereld te hebben gezien kom ik steeds meer tot het besef dat de manier van leven in Nederland steeds verder van mijn idealen af komt te staan. Ik wil helemaal niet leven om te werken, ik wil werken zodat ik kan leven! “Het leven is te kort om slechte wijn te drinken.”
Reizen doet je ogen openen. Dat is een ding wat zeker is. Door weg te zijn uit je eigen omgeving kom je er ook steeds meer over te weten. Kom je achter je eigen bedenkingen, idealen en wensen.
Dit is waar ik nu veel over na denk. Voornamelijk ook omdat ik best op een punt in mijn leven ben gekomen… Ik zal straks aan mijn eerste baan beginnen. Maar waar die gaat zijn.. En wat die gaat zijn.. Ik sluit niets uit. Een baan in het buitenland, een leven in het buitenland. Het zou zo maar een nieuw avontuur in mijn agenda kunnen worden!
Jup, in Nederland is het leven heel ‘goed’. We hebben alles, of we zorgen er wel voor dat we het hebben. We werken zodat we alles kunnen hebben. We zeuren omdat we het zo slecht hebben. We zeuren omdat we niet alles kunnen krijgen. Totdat we het krijgen. En dan zeuren we opnieuw.
Nu ga ik nog even lekker genieten van mijn eerste dag terug in Nederland, want het is natuurlijk heel fijn om iedereen weer terug te zien! De eerste kroket EN frikandel speciaal zijn dan ook alweer verorberd en morgen ga ik lekker naar de Mac Donalds!
Leave a Reply
