De teleurstelling voorbij

Hoe kan het zo zijn. Hoe kan het zo zijn dat ik precies 365 dagen geleden zo ontzettend verloren was. Hoe kan het zo zijn dat ik nu, één jaar later, boven op het puntje van die immens verre berg sta?

Tsja, het is weer december en dus is De Mensheid wederom massaal zijn goede voornemens aan het inslaan. Heel leuk, maar ik rook / drink of blow mezelf niet de tering in en op goede voornemens zet ik liever niet mijn geld. En dus volgt er een kleine terugblik in plaats van -tig dingen die ik zo on-ge-loof-lijk graag nog zou willen doen dat ik er bijna van in mijn broek poep.

Precies een jaar geleden schreef ik een brief aan mijn toekomst. Een brief die, geheel onverwacht, mensen ontroerde. Koos Werk-, Vriend- en, naar eigen zeggen, Toekomstloos had gesproken. Met een dramatisch ”het-komt-nooit-meer-goed-gevoel” stapte ik voorzichtig het nieuwe jaar in. En wat voor jaar.Weg uit mijn eigen en veilig gebied, pakte ik mijn spullen en stapte in het vliegtuig naar Malawi. Wat ik daar zou gaan zien of beleven, ik had geen idee. De vraag werd gesteld: ‘Waarom Malawi?’. Het antwoord door mij gegeven: ‘Ja, nou, eh. Daar weet ik niks van.’ En men verklaarde me voor gek. Uiteraard.

Want een ieder wil maar wat dolgraag in zijn eigen comfort zone blijven. Geen gevaar. Lekker vertrouwd. 
Maar mensen wat missen jullie een hoop. En wat verklaar ik jullie voor gek.

De tijd in Malawi liet mij inzien wat afzien is. Wat overleven is. Maar vooral wat genieten is. Genieten van alles wat je hebt en kunt missen. Het besef. Het cliché-besef dat we het hier veel te goed hebben, dat het niet vanzelfsprekend is dat je heel de dag door jezelf de suikerziekte in kunt eten en het besef van het besef.

Het mooie van ‘alleen reizen’ is dat je altijd in de shit komt te zitten. In twee maanden tijd gaat er altijd wel wat mis en, zeker in Afrika, kun je als Westerling niet rekenen op de dingen waar je altijd op terug kon vallen. Tijd is de zon en geld is er vaker niet dan wel. Daar sta je dan.

Twee maanden later weer op Nederlandse bodem. Spijt. Dat ik niet veel eerder het vliegtuig had gepakt. Spijt. Dat ik terug ben gekomen.
Maar ik was terug. En ik had mezelf terug. ‘Ik kwam mezelf tegen.’ hoor ik mensen vaak zeggen. Daar moet ik dan altijd een beetje van braken. Met stukjes. In het land van negers ben ik wel de laatste die ik tegenkom. 

‘Life isn’t about finding yourself. Life is about creating yourself.’

En dat was precies wat gebeurde toen ik met al mijn vrienden, a.k.a. mijn tas / laptop en deet, een aantal kilometertjes verderop zat. Ik kwam in aanraking met het onbekende armoede, met eenzaamheid en samen tegelijk. Maar waar ik vooral mee in aanraking kwam, was een positieve instelling van hebikmejoudaar. En die zou ik vastbesloten mee naar huis nemen. Ik veranderde mijn denkpatroon en mijn kijk.
En dat alles ging zomaar vanzelf. Zomaar. Alsof het zo moest zijn.

Twee weken later had ik een baan. Een maand later een auto. Een half jaar later een huis. En dan nog volhouden dat jouw eigen gedachten niet jouw eigen geluk bepalen? Mijn aarsch. (ik heb vandaag nog gedoucht hoor, don’t worry.) 

Ik bepaal mijn eigen geluk. Ik ben de teleurstelling voorbij.

En het is maar al te fijn om dat samen te doen met iemand die jou, met al zijn hebben en houden, met beide benen op de grond houdt.

Dat 2012 een goed jaar mag worden. Voor ons allemaal. 

Genieten van het leven., Opmerkelijke feiten, Personal life