Hoe kan het zo zijn. Hoe kan het zo zijn dat ik precies 365 dagen geleden zo ontzettend verloren was. Hoe kan het zo zijn dat ik nu, één jaar later, boven op het puntje van die immens verre berg sta?

Tsja, het is weer december en dus is De Mensheid wederom massaal zijn goede voornemens aan het inslaan. Heel leuk, maar ik rook / drink of blow mezelf niet de tering in en op goede voornemens zet ik liever niet mijn geld. En dus volgt er een kleine terugblik in plaats van -tig dingen die ik zo on-ge-loof-lijk graag nog zou willen doen dat ik er bijna van in mijn broek poep.

Precies een jaar geleden schreef ik een brief aan mijn toekomst. Een brief die, geheel onverwacht, mensen ontroerde. Koos Werk-, Vriend- en, naar eigen zeggen, Toekomstloos had gesproken. Met een dramatisch ”het-komt-nooit-meer-goed-gevoel” stapte ik voorzichtig het nieuwe jaar in. En wat voor jaar.Weg uit mijn eigen en veilig gebied, pakte ik mijn spullen en stapte in het vliegtuig naar Malawi. Wat ik daar zou gaan zien of beleven, ik had geen idee. De vraag werd gesteld: ‘Waarom Malawi?’. Het antwoord door mij gegeven: ‘Ja, nou, eh. Daar weet ik niks van.’ En men verklaarde me voor gek. Uiteraard.

Want een ieder wil maar wat dolgraag in zijn eigen comfort zone blijven. Geen gevaar. Lekker vertrouwd. 
Maar mensen wat missen jullie een hoop. En wat verklaar ik jullie voor gek.

De tijd in Malawi liet mij inzien wat afzien is. Wat overleven is. Maar vooral wat genieten is. Genieten van alles wat je hebt en kunt missen. Het besef. Het cliché-besef dat we het hier veel te goed hebben, dat het niet vanzelfsprekend is dat je heel de dag door jezelf de suikerziekte in kunt eten en het besef van het besef.

Het mooie van ‘alleen reizen’ is dat je altijd in de shit komt te zitten. In twee maanden tijd gaat er altijd wel wat mis en, zeker in Afrika, kun je als Westerling niet rekenen op de dingen waar je altijd op terug kon vallen. Tijd is de zon en geld is er vaker niet dan wel. Daar sta je dan.

Twee maanden later weer op Nederlandse bodem. Spijt. Dat ik niet veel eerder het vliegtuig had gepakt. Spijt. Dat ik terug ben gekomen.
Maar ik was terug. En ik had mezelf terug. ‘Ik kwam mezelf tegen.’ hoor ik mensen vaak zeggen. Daar moet ik dan altijd een beetje van braken. Met stukjes. In het land van negers ben ik wel de laatste die ik tegenkom. 

‘Life isn’t about finding yourself. Life is about creating yourself.’

En dat was precies wat gebeurde toen ik met al mijn vrienden, a.k.a. mijn tas / laptop en deet, een aantal kilometertjes verderop zat. Ik kwam in aanraking met het onbekende armoede, met eenzaamheid en samen tegelijk. Maar waar ik vooral mee in aanraking kwam, was een positieve instelling van hebikmejoudaar. En die zou ik vastbesloten mee naar huis nemen. Ik veranderde mijn denkpatroon en mijn kijk.
En dat alles ging zomaar vanzelf. Zomaar. Alsof het zo moest zijn.

Twee weken later had ik een baan. Een maand later een auto. Een half jaar later een huis. En dan nog volhouden dat jouw eigen gedachten niet jouw eigen geluk bepalen? Mijn aarsch. (ik heb vandaag nog gedoucht hoor, don’t worry.) 

Ik bepaal mijn eigen geluk. Ik ben de teleurstelling voorbij.

En het is maar al te fijn om dat samen te doen met iemand die jou, met al zijn hebben en houden, met beide benen op de grond houdt.

Dat 2012 een goed jaar mag worden. Voor ons allemaal. 

In een half jaar tijd werk, een auto EN een huis.

I did it.
En mijn trotsheid is dan ook niet in pauwen uit te drukken.

Ik was al een tijdje heel Etten-Leur (ja ja daar kun je best een tijdje over doen) aan het rondrijden, druk met bezichtigingen voor een leuk huisje voor mezelf. Te groot, te klein, te duur, te veel klus werk.. Het was duidelijk dat het huisje wat het ging worden mij meteen DAT gevoel moest geven dat HET goed zat.
En dat gebeurde vorige week. Een lief, klein, schattig vakantiehuisje leek het wel.

Maar nu is het verkocht.

AAN MIJ!

Ja zeker, ik heb een huis gekocht en ik ben er zó bizar blij mee dat ik het liefst op het dak zou gaan staan schreeuwen.
Maar ja, ik heb hoogtevrees.

13 Januari is de overdracht en ik kan stiekem eigenlijk gewoon niet wachten!

En omdat ik er zo ontzettend blij mee ben, mogen jullie nu genieten van een aantal mooie foto’s van mijn toekomstige paleis. ;-)

Regelmatig komt iedereen wel eens dingen tegen waarvan je denkt ‘Godskanonnen, dat is toch retegaaf!’. En dat is precies waarom ik deze blogpost aan het typen ben.
Gister zag ik een mail mijn inbox inslingeren waarvan ik dacht, ugh weer zo’n doorstuurmail. (De standaard gedachte die in mijn hoofd zit bij het zien van de combinatie van de letters F en W) Het is maar goed dat mijn nieuwsgierigheid het weer eens won, want de foto’s die in die mail te zien waren, waren echt fantastisch!

Het gaat hier om een fantastische stoepkrijt artiest. Ja ja, dat klinkt stiekem behoorlijk suf. Maar als mensen om jouw creatie heenlopen omdat ze denken dat er een gat in de stoep zit.. Hoe ‘cool’ is dat?!
Op onderstaande foto’s zijn creaties te zien van Julian Beever, een Engelse artiest die al sinds de jaren ’90 bezig is met stoepkrijten. ;-)

Ik weet het nog goed. Het was tijdens de gymles in de brugklas dat ik voor het eerst het woord MSN hoorde. “Mag ik je MSN?” werd mij gevraagd. Uhm, mijn wat?

Sinds die tijd is het razendsnel gegaan met het internet. Dat weten we allemaal wel. In tien / vijftien jaar is dat waar we altijd zonder konden, iets geworden tot iets waar we niet meer zonder mogen. Heb je geen Facebook? Hoe moet ik je dan contacten? Heb je geen LinkedIn? Dan kom je tegenwoordig al niet meer in aanmerking voor een sollicitatiegesprek. Natuurlijk is het allemaal ook gewoonweg heel gemakkelijk. Even makkelijk een berichtje sturen, iets van je laten horen. (En kunnen zien wanneer iemand jarig is, want dat soort dingen kan ik gewoon niet onthouden.)
Ik moet ook wel eerlijk bekennen dat ik het internet en al zijn maten echt fantastisch vind. Ik ben dol op (social) media, gadgets, apps noem het maar op. Maar soms, in een moment van bezinning, heb ik er even helemaal genoeg van om altijd maar beschikbaar te zijn.

Altijd online. Een zoekopdracht met maar liefst 35.100.000 hits op Google. (In Nederlandse pagina’s) Een zoekopdracht als deze geeft aan waar we op dit moment met onze maatschappij staan. De eerste pagina’s tonen namelijk resultaten van verschillende aanbieders die voor ons Altijd Online Paketten regelen. So far so good. Maar waarom? Waarom willen we altijd maar online zijn. Stel je nou eens voor dat het internet gewoon ‘dicht’ zou zijn van 00:00 tot 06:00. Zou dat echt zo erg zijn? Dat we niet 24/7 kunnen Whatsappen, Facebooken, Webloggen, Twitteren..
Omdat ik zelf soms schoon genoeg heb van het altijd maar in de weer zijn met mijn laptop of iPhone, heb ik voor mezelf De alles-uit-voor-een-dag Dag ingevoerd. Een keer in de twee weken zet ik alles uit. Jazeker, zelfs mijn telefoon. En het is echt heerlijk! Gewoon echt de tijd voor jezelf. Een film kijken zonder snel even die en die te Whatsappen of te Facebooken. Geen uren van mijn schaarse vrije tijd afgeven aan een telefoongesprek waar je ook wel zonder had gekund. Een wat mij betreft heerlijke uitkomst!

Daarnaast kwam ik ook nog wat interessante dingen tegen tijdens mijn ‘altijd online’ Google tocht. Wat blijkt? Veel persoonlijke relaties hebben te lijden onder het altijd online zijn. Mensen worden er (als we de berichten mogen geloven) behoorlijk egocentrisch van. Zelfs aspecten als ‘het zelf bepalen wanneer met reageert op een bericht op Facebook’ zou een relatie tussen mensen al kunnen beinvloeden.

Nou moet ik zeggen dat ik er zelf niet zo zwaar aan til.. Maar dat ik het toch ook wel behoorlijk jammer vind als een vriendinnetje niet reageert op mijn bericht terwijl ik kan zien dat ze al verschillende keren online is geweest.

Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden dat je de hele dag maar altijd en overal te bereiken bent en of je wel eens problemen hiermee gehad hebt..

Het is weer zo ver. Een nieuwe liefde. En wat voor één!

[nooit gedacht dat ik nog eens de woorden 'auto' en 'liefde' in één post zou noemen.]
Hij is al een weekje mijn eigendom, maar ik kon er natuurlijk niet onderuit om hem hier ook even te showen. :-D

<3

Ik hou van letters, woorden, zinnen en alinea’s. Ik ben dol op tekst. Maar heel soms zijn woorden overbodig..

Er zijn tegenwoordig niet veel reclames meer die ik echt leuk vind, en dan bedoel ik ook echt ECHT leuk. Maar toch, onderstaande reclame doorbreekt deze sleur!
Ondanks dat Ohra een afgrijselijk logo heeft, vind ik deze reclame geniaal.

Enjoy!