De deurbel gaat. Ik hoor mezelf nog denken ‘leuk, mama op visite!’. En vol enthousiasme gooi ik de deur open.
Tenzij mijn moeder plots was veranderd in een ouwe man met snor, had ik al snel door dat dit niet een gezellig uurtje kletsen met een kopje thee ging worden.
De man vraagt of hier een donkere man woont. Ik betrap mezelf erop dat ik in het raam kijk hoe ik erbij loop. Daar sta je dan in je pyjamabroek, met een oude man tegenover je die zich opgelaten voelt omdat hij weet dat je nog in bed lag..
“Uhm, nee. Die woont hier niet”, weet ik uit te brengen omdat mijn gedachten mij eraan herinnerden dat de man mij iets vroeg.

Ondertussen zie ik meerdere mannen met dezelfde tassen door de straat lopen.
Shit, Jehova’s.

En stiekem ontstaat in mijn hoofd een piepklein feestje; dit wordt een bijzonder interessante conversatie.
De man, waarvan ik ondertussen weet dat hij Coco heet (ja, echt), begint over verschillende boekjes en ‘het woord van God’. De boekjes die ik herken van de mislukte vroeger-toen-ik-samen-met-mama-achter-de-bank-dook-omdat-de-Jehova’s-eraan-komen pogingen.
Met oprechte interesse en nieuwsgierigheid ga ik het gesprek aan. Hij begint over de God van de liefde, ik denk aan de aardbeien in mijn koelkast, hmm honger. Ik vertel Coco dat ik er met ruime overgave voor heb gekozen dat er in mijn leven geen plaats is voor God, zijn gezicht lijkt iets te vertrekken. Vervolgens stelt hij op zijn beurt mij de vraag, of ik mijzelf er niet verantwoordelijk voor voel dat de wereld over 1000 jaar beter is. In mijn hoofd bedenk ik me dat ik dan allang de welbekende pijp uit ben, maar ik besef me dat Coco daar geen genoegen mee zal nemen. Ik vertel hem dat ik in mijn leven goed wil zijn voor mijn naasten; mijn familie, vrienden en mijn liefde. Een goed bestaan voor de mensen die ik liefheb, voor de mensen daarbuiten zal ik mijn hand niet in het vuur steken. Zij ook niet voor mij trouwens. Coco lijkt het niet te begrijpen. “Maar zie je dan niet dat het in velen landen nog steeds oorlog is?” vraagt hij mij met een een verbaasde blik. In mijn hoofd het feit dat oorlog vaak om religieuze redenen gevoerd wordt. Met lichte scherpte, hij lijkt er van te schrikken, confronteer ik hem met de vraag waarom God daar dan niets aan doet. Het volgende stukje biedt een klein inzicht in het gesprek wat daarop volgde.

“God heeft gezien dat velen hem links lieten liggen, zij wilden net als jij het leven zelf leiden. Daarom moeten wij nu laten zien dat we het beste met de wereld, de aarde, voor hebben. God helpt ons niet uit de oorlog, want wij wilden zijn hulp niet.”
Ik denk dat ik me licht aangevallen voelde. Beweert Coco, de man waarvan ik dacht dat hij mijn moeder was, nu echt dat door mijn levensovertuiging miljoenen mensen in oorlog leven? Opmerkelijk. Ik had toch liever een kopje thee gehad.
Het gesprek wordt pas echt interessant wanneer Coco verschillende malen zijn Bijbel erbij pakt. Ik vind de Bijbel voornamelijk interessant omdat het op een bijzonder mooie manier geschreven is, ongeacht de inhoud.
Verschillende passages worden mij onder de neus gedrukt. Ik schrik van de gebiedende wijs die daar geschreven staat, van het feit dat Coco mij net zwart op wit laat zien dat zijn Bijbel mij een misdadiger noemt. Of mij er in ieder geval mee vergelijkt. Ik weet niet zeker in welk (hoofd)stuk het stond, maar het stond er; “…zij die niet geloven, de misdadiger…” Maar ik besluit hierover niet in discussie te gaan, we staan inmiddels al een halfuur in de regen. Nou ja, hij. Ik sta lekker droog binnen.
In de dertig minuten die verstreken zijn, is een aantal keer de ‘broeder’ van Coco langsgelopen. “Ben je bang van mooie dames?”, vraagt Coco zijn broeder. Ik voel een klein brokstukje braaksel opkomen.

We stellen nog een aantal vragen heen-en-weer en, hoewel ik hem bijzonder interessant vind, vindt Coco mij bijzonder standvastig en besluit het op mijn leeftijd te gooien. “Je bent 24 en hebt dus niet veel meegemaakt.” Ik merk in zijn woorden een lichte vijandigheid op. Jammer. Het feit dat ik genoeg armoede heb gezien, van velen naasten afscheid heb moeten nemen en veel ziektes de revue heb zien passeren.. Tsja, ik ben 24 en ik heb niets meegemaakt.
Op zijn beurt, nou ja.. In zijn aanval vertelt de 66-jarige Coco dat hij vijf jaar lang in de kolenmijnen van Italië heeft gewerkt. Erg zwaar werk. Later werd hij via-via naar Nederland gestuurd waar hij ging werken voor Flowserve. Ik vertel hem dat de vader van een vriendin daar werkt, hij vraagt naar de naam. En kent hem. “De Amerikanen wilden hem niet meer, hebben hem met pensioen naar huis gestuurd.” En ik merk dat Coco te ver gaat. Een onwerkelijkheid om mij te overtuigen.

Waar ik dacht een eerlijk en respectvol gesprek aan te gaan met een Jehova, vindt Coco het terecht om mij persoonlijk aan te vallen omdat ik verder niet te raken ben door zijn woorden. Zijn overtuiging van God’s liefde blijkt niet mijn overtuiging te zijn.
“Ik ga naar huis, u bent veel te koppig.” En Coco vertrekt.

Ik doe de deur achter me dicht en loop naar de koelkast. Mmm, aardbeien.
Wat kan het leven toch heerlijk simpel zijn.

Geniet!

Je moet pas iets doen, als je het écht wil doen. En daarom heeft het zo’n vier maanden geduurd voordat ik deze eerste post van het jaar typ.
Niet omdat ik geen zin had in schrijven, integendeel, maar omdat ik er gewoon niet van overtuigd was het juiste onderwerp aan te snijden.

Er zijn namelijk een aantal onderwerpen die ik graag eens aan bod zou willen laten komen, maar die simpelweg nog te fragiel in mijn hoofd zitten. Om discussies te voorkomen, laat ik die dus nog maar even achterwegen. Tot ik weer door een willekeurige straat loop en hét grandioze idee mijn hoofd te binnen schiet.

En eigenlijk is dit precies wat vaak in mijn hoofd zit, wat ik vaak om mij heen zie gebeuren. Alles moet subtiel en op een voorzichtige manier gebeuren, want stel je voor dat je iemand kwetst. Of dat iemand jou zwak vindt, niet begrijpt, uitlacht of jou misschien zelfs wel neerknalt, want een eigen mening moet natuurlijk wel aansluiten bij een bepaald persoon, een bepaalde groep of een richting.

Regelmatig krijg ik de tip dat ‘het wellicht een goed idee is, wanneer ik mijn mening misschien op een subtielere manier de wereld in zou helpen.’
Nu ben ik nogal van het direct zijn, dus daar zit misschien / wellicht / hoogstwaarschijnlijk wel iets in. Maar wat is er gebeurd met het ‘iedereen mag zijn eigen mening hebben’ en waarom zijn we bang om een mes tussen onze ribben of een pistool tegen ons hoofd te krijgen als we uitkomen voor onze eigen mening?

Ik geloof dat ik dat gedeelte van generatie-verandering even heb gemist.
En dat vind ik behoorlijk jammer.

‘Vroeger’ (shit, zei ik dat echt?) kon je op een houten kist in het park jouw mening verkondigen. Mensen die het aansprak, bleven staan. Vond je het niks, dan liep je toch gewoon weer verder. Mee eens of niet, iedereen kon op een normale manier een gesprek of discussie met de spreker starten.
Maar wat zou er gebeuren als ik nu een houten kist zou pakken en in het park mijn mening over bijvoorbeeld, een heerlijk gevoelig onderwerp, religie zou gaan verspreiden?
Ergens heb ik het idee dat ik daar niet, of nauwelijks, levend vanaf kom. Want ja, daar heb ik toch wel en behoorlijk duidelijke (maar goed onderbouwde!) mening over.

Misschien is het, naast de drang om te schrijven, ook wel een grote reden waarom ik deze weblog heb. Mijn weblog, waar ik mijn mening, kijk en gevoel kwijt kan. Met de veiligheid dat niemand een revolver via zijn computer uit mijn laptop laat komen..

Hoe kan het zo zijn. Hoe kan het zo zijn dat ik precies 365 dagen geleden zo ontzettend verloren was. Hoe kan het zo zijn dat ik nu, één jaar later, boven op het puntje van die immens verre berg sta?

Tsja, het is weer december en dus is De Mensheid wederom massaal zijn goede voornemens aan het inslaan. Heel leuk, maar ik rook / drink of blow mezelf niet de tering in en op goede voornemens zet ik liever niet mijn geld. En dus volgt er een kleine terugblik in plaats van -tig dingen die ik zo on-ge-loof-lijk graag nog zou willen doen dat ik er bijna van in mijn broek poep.

Precies een jaar geleden schreef ik een brief aan mijn toekomst. Een brief die, geheel onverwacht, mensen ontroerde. Koos Werk-, Vriend- en, naar eigen zeggen, Toekomstloos had gesproken. Met een dramatisch ”het-komt-nooit-meer-goed-gevoel” stapte ik voorzichtig het nieuwe jaar in. En wat voor jaar.Weg uit mijn eigen en veilig gebied, pakte ik mijn spullen en stapte in het vliegtuig naar Malawi. Wat ik daar zou gaan zien of beleven, ik had geen idee. De vraag werd gesteld: ‘Waarom Malawi?’. Het antwoord door mij gegeven: ‘Ja, nou, eh. Daar weet ik niks van.’ En men verklaarde me voor gek. Uiteraard.

Want een ieder wil maar wat dolgraag in zijn eigen comfort zone blijven. Geen gevaar. Lekker vertrouwd. 
Maar mensen wat missen jullie een hoop. En wat verklaar ik jullie voor gek.

De tijd in Malawi liet mij inzien wat afzien is. Wat overleven is. Maar vooral wat genieten is. Genieten van alles wat je hebt en kunt missen. Het besef. Het cliché-besef dat we het hier veel te goed hebben, dat het niet vanzelfsprekend is dat je heel de dag door jezelf de suikerziekte in kunt eten en het besef van het besef.

Het mooie van ‘alleen reizen’ is dat je altijd in de shit komt te zitten. In twee maanden tijd gaat er altijd wel wat mis en, zeker in Afrika, kun je als Westerling niet rekenen op de dingen waar je altijd op terug kon vallen. Tijd is de zon en geld is er vaker niet dan wel. Daar sta je dan.

Twee maanden later weer op Nederlandse bodem. Spijt. Dat ik niet veel eerder het vliegtuig had gepakt. Spijt. Dat ik terug ben gekomen.
Maar ik was terug. En ik had mezelf terug. ‘Ik kwam mezelf tegen.’ hoor ik mensen vaak zeggen. Daar moet ik dan altijd een beetje van braken. Met stukjes. In het land van negers ben ik wel de laatste die ik tegenkom. 

‘Life isn’t about finding yourself. Life is about creating yourself.’

En dat was precies wat gebeurde toen ik met al mijn vrienden, a.k.a. mijn tas / laptop en deet, een aantal kilometertjes verderop zat. Ik kwam in aanraking met het onbekende armoede, met eenzaamheid en samen tegelijk. Maar waar ik vooral mee in aanraking kwam, was een positieve instelling van hebikmejoudaar. En die zou ik vastbesloten mee naar huis nemen. Ik veranderde mijn denkpatroon en mijn kijk.
En dat alles ging zomaar vanzelf. Zomaar. Alsof het zo moest zijn.

Twee weken later had ik een baan. Een maand later een auto. Een half jaar later een huis. En dan nog volhouden dat jouw eigen gedachten niet jouw eigen geluk bepalen? Mijn aarsch. (ik heb vandaag nog gedoucht hoor, don’t worry.) 

Ik bepaal mijn eigen geluk. Ik ben de teleurstelling voorbij.

En het is maar al te fijn om dat samen te doen met iemand die jou, met al zijn hebben en houden, met beide benen op de grond houdt.

Dat 2012 een goed jaar mag worden. Voor ons allemaal. 

In een half jaar tijd werk, een auto EN een huis.

I did it.
En mijn trotsheid is dan ook niet in pauwen uit te drukken.

Ik was al een tijdje heel Etten-Leur (ja ja daar kun je best een tijdje over doen) aan het rondrijden, druk met bezichtigingen voor een leuk huisje voor mezelf. Te groot, te klein, te duur, te veel klus werk.. Het was duidelijk dat het huisje wat het ging worden mij meteen DAT gevoel moest geven dat HET goed zat.
En dat gebeurde vorige week. Een lief, klein, schattig vakantiehuisje leek het wel.

Maar nu is het verkocht.

AAN MIJ!

Ja zeker, ik heb een huis gekocht en ik ben er zó bizar blij mee dat ik het liefst op het dak zou gaan staan schreeuwen.
Maar ja, ik heb hoogtevrees.

13 Januari is de overdracht en ik kan stiekem eigenlijk gewoon niet wachten!

En omdat ik er zo ontzettend blij mee ben, mogen jullie nu genieten van een aantal mooie foto’s van mijn toekomstige paleis. ;-)

Regelmatig komt iedereen wel eens dingen tegen waarvan je denkt ‘Godskanonnen, dat is toch retegaaf!’. En dat is precies waarom ik deze blogpost aan het typen ben.
Gister zag ik een mail mijn inbox inslingeren waarvan ik dacht, ugh weer zo’n doorstuurmail. (De standaard gedachte die in mijn hoofd zit bij het zien van de combinatie van de letters F en W) Het is maar goed dat mijn nieuwsgierigheid het weer eens won, want de foto’s die in die mail te zien waren, waren echt fantastisch!

Het gaat hier om een fantastische stoepkrijt artiest. Ja ja, dat klinkt stiekem behoorlijk suf. Maar als mensen om jouw creatie heenlopen omdat ze denken dat er een gat in de stoep zit.. Hoe ‘cool’ is dat?!
Op onderstaande foto’s zijn creaties te zien van Julian Beever, een Engelse artiest die al sinds de jaren ’90 bezig is met stoepkrijten. ;-)

Ik weet het nog goed. Het was tijdens de gymles in de brugklas dat ik voor het eerst het woord MSN hoorde. “Mag ik je MSN?” werd mij gevraagd. Uhm, mijn wat?

Sinds die tijd is het razendsnel gegaan met het internet. Dat weten we allemaal wel. In tien / vijftien jaar is dat waar we altijd zonder konden, iets geworden tot iets waar we niet meer zonder mogen. Heb je geen Facebook? Hoe moet ik je dan contacten? Heb je geen LinkedIn? Dan kom je tegenwoordig al niet meer in aanmerking voor een sollicitatiegesprek. Natuurlijk is het allemaal ook gewoonweg heel gemakkelijk. Even makkelijk een berichtje sturen, iets van je laten horen. (En kunnen zien wanneer iemand jarig is, want dat soort dingen kan ik gewoon niet onthouden.)
Ik moet ook wel eerlijk bekennen dat ik het internet en al zijn maten echt fantastisch vind. Ik ben dol op (social) media, gadgets, apps noem het maar op. Maar soms, in een moment van bezinning, heb ik er even helemaal genoeg van om altijd maar beschikbaar te zijn.

Altijd online. Een zoekopdracht met maar liefst 35.100.000 hits op Google. (In Nederlandse pagina’s) Een zoekopdracht als deze geeft aan waar we op dit moment met onze maatschappij staan. De eerste pagina’s tonen namelijk resultaten van verschillende aanbieders die voor ons Altijd Online Paketten regelen. So far so good. Maar waarom? Waarom willen we altijd maar online zijn. Stel je nou eens voor dat het internet gewoon ‘dicht’ zou zijn van 00:00 tot 06:00. Zou dat echt zo erg zijn? Dat we niet 24/7 kunnen Whatsappen, Facebooken, Webloggen, Twitteren..
Omdat ik zelf soms schoon genoeg heb van het altijd maar in de weer zijn met mijn laptop of iPhone, heb ik voor mezelf De alles-uit-voor-een-dag Dag ingevoerd. Een keer in de twee weken zet ik alles uit. Jazeker, zelfs mijn telefoon. En het is echt heerlijk! Gewoon echt de tijd voor jezelf. Een film kijken zonder snel even die en die te Whatsappen of te Facebooken. Geen uren van mijn schaarse vrije tijd afgeven aan een telefoongesprek waar je ook wel zonder had gekund. Een wat mij betreft heerlijke uitkomst!

Daarnaast kwam ik ook nog wat interessante dingen tegen tijdens mijn ‘altijd online’ Google tocht. Wat blijkt? Veel persoonlijke relaties hebben te lijden onder het altijd online zijn. Mensen worden er (als we de berichten mogen geloven) behoorlijk egocentrisch van. Zelfs aspecten als ‘het zelf bepalen wanneer met reageert op een bericht op Facebook’ zou een relatie tussen mensen al kunnen beinvloeden.

Nou moet ik zeggen dat ik er zelf niet zo zwaar aan til.. Maar dat ik het toch ook wel behoorlijk jammer vind als een vriendinnetje niet reageert op mijn bericht terwijl ik kan zien dat ze al verschillende keren online is geweest.

Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden dat je de hele dag maar altijd en overal te bereiken bent en of je wel eens problemen hiermee gehad hebt..